ANTYDEPRESYJNY DZIURAWIEC ZWYCZAJNY - HIPERICUM PERFORATUM

                           ANTYDEPRESYJNE  ZIELE ŚWIĘTEGO JANA 

                        

                 
Dziurawiec zwyczajny - [Hypericum perforatum] zwano świętojańskim zielem bo zbierano go i suszono na świętego Jana, czyli na powitanie lata - 23 czerwca.

Ziele przydawało się w wielu sytuacjach a zasuszony wiecheć sprawiał, że radośniej spoglądano na świat. W wielu kulturach zasuszone bukiety dziurawca wieszano nad obrazami bogów i świętych by oddalić złe moce.

Ziele zbiera się mniej więcej od nocy świętojańskiej, dlatego na dziurawiec mówimy także ziele Św. Jana.
Inne nazwy to krewka Matki Boskiej, krew Chrystusa, dzwonki Panny Marii, krzyżowe ziele, dzwoniec, przestrzelon, arlika, polna ruta.

W starożytności Dioskurides zalecał spożywanie jego nasion z miodem. Car Michaił nakazał zbiór dziurawca na Syberii i przysyłanie go do Moskwy w ilości jednego pudła (16,38 kg). Kazachowie nazywali dziurawiec dżerebaj - lekarz ran. W wierzeniach ludowych występował jako remedium na czary i zakusy diabła. Zawieszony w oknie strzegł przed piorunami. Sok służył do wróżb i wykrywania chorób. Leczono nim krwotoki wewnętrzne i robaczycę. Z popiołu dziurawca sporządzano tzw. sól dzwonkową. Do dziś jest popularnym specyfikiem stosowanym przy nowotworach wątroby i przewodu pokarmowego.

Dziurawiec jest jednym z najlepiej przebadanych w ostatnich dwudziestu latach ziół, przy czym uwaga badaczy koncentrowała się na jego działaniu antydepresyjnym. Badania kliniczne wykazały , że może pomagać w lekkiej i umiarkowanej depresji i jest nawet oficjalnie zarejestrowanym lekiem ziołowym w Unii Europejskiej. Istnieją również dowody jego skuteczności w leczeniu stanów niepokoju oraz choroby afektywnej sezonowej.

Najnowsze badania wskazują na to, że stymuluje on komórki odpornościowe, przyspiesza ich regenerację i wzmacnia działanie bakteriobójcze.

Opis: 

Roślina wieloletnia. Osiąga do 100 cm wysokości. Łodyga naga, prosto wzniesiona, rozgałęziona w górnej części, u dołu drewniejąca. Liście naprzeciwległe, z blaszką liściową prześwitująco kropkowaną. Kwiaty żółte, czarno kropkowane, zebrane w gęste baldachogrono. Owocem jest wielonasienna torebka pokryta gruczołkami. Kwitnie od sierpnia do września. Kwiaty roztarte w palcach wydzielają czerwony sok. 

Nazwa dziurawiec pochodzi od pokrywających liście drobnych otworków, widocznych pod słońce. Malutkie dziurki są zbiorniczkami lotnego olejku. 

WYSTĘPOWANIE: Występuje w strefie umiarkowanej niemal w całej Europie. W Polsce jest rośliną pospolitą, zasiedlającą ciepłolubne dąbrowy, trawiaste zarośla i murawy oraz ubogie miedze.

ZBIÓR: Ziele zbiera się od połowy czerwca do połowy lipca oraz pod koniec sierpnia (po raz drugi).

W apteczce:

Dziurawiec zawiera związki antranoidowe, flawonoidy (rutynę, kwercetynę), hiperycynę, pseudohyperynę, garbniki katechinowe, fitosterole, cholinę, olejek eteryczny witaminy oraz sole mineralne. Ma działanie przeciwbiegunkowe, bakteriostatyczne, i przeciwkrwotoczne, moczopędne oraz uszczelniające naczynia włosowate.

Jest zalecany w nadciśnieniu, chorobach wątroby, stanach zapalnych nerek, pęcherza moczowego, rozstrojach żołądka i jelit, stanach zapalnych jamy ustnej i gardła, przyzębia, robaczycy, migrenowych bólach głowy. Pobudza apetyt i ma działanie uspokajające.

 

                   

NALEWKA DZIURAWCOWA: 50 g kwiatu dziurawca, 5 g bylicy pospolitej, 2 sparzone mandarynki zalać 1 l białego wina, dodać 50 g koniaku. Zamknąć i odstawić na 2 tygodnie. Stosować 2 łyżki stołowe 2 razy dziennie, do posiłku. Do płukania jamy ustnej 15 kropli na pół szklanki przegotowanej wody.

Warto wiedzieć : dziurawiec powinien być stosowany ostrożnie!!!! Nie jest wskazany dla osób o bardzo jasnej karnacji skóry lub ze zmianami skórnymi.

wg Encyklopedii - Zioła